Toelichting bij de liederen(2)

Maria van Betanië

Jezus en zijn leerlingen waren te gast in Betanië, een armenbuurt vlakbij Jeruzalem, bij Simon. Hij was melaats en misschien wel juist daarom vond Jezus dat hij bij hem moest zijn.

Onverwacht, onder het eten, kwam er een vrouw binnen. Ze had een dure witte kruik bij zich, ging bij Jezus staan en goot de inhoud over zijn  hoofd. Het was warme, heel kostbare zalfolie. Dat kon je wel ruiken en de leerlingen zeiden allemaal bood: “Dat heet verspilling! Wie giet er nou een heel jaarsalaris op iemands hoofd? We hebben net geleerd dat Jezus iets voor slachtoffers wilde doen. En dan dit…”

Jezus keek ze stuk voor stuk aan en zei: “Jullie doen nu wel boos tegen die vrouw, maar er zit ook iets moois in: ik ben nu een echte gezalfde, een Messias in de taal van ons volk. Maar misschien betekent het nog wel meer: Nu hoeven jullie mij niet meer te zalven voor mijn begrafenis. Dat heeft zij al gedaan, dat zal nooit meer vergeten worden. En mijn begrafenis is misschien wel dichter bij dan jullie denken.”

Judas werd het teveel. Hij was één van de twaalf leerlingen en vond Jezus wel een goede rabbi, maar dat hij de Messias was, ging hem echt te ver. Hij zocht de priesters op en zei: “Ik weet dat jullie Jezus zoeken. Wat schuift het als ik jullie een handje help om hem te pakken te krijgen?”

Ze smoesden even onderling over een prijs en zeiden: “Dertig zilverstukken en geen stuiver meer.”

“Niet al te veel,” mompelde Judas. “Ik had zo’n vijftig in m’n hoofd, maar beter iets dan niets.”

Hij ging terug en keek uit naar een goede gelegenheid om Jezus over te leveren.

’t Is Pasen
Pasen is het belangrijkste feest bij de joden. Ze denken dan aan hun gedwongen verblijf in Egypte. Ze waren er slaven van de farao maar werden onder leiding van Mozes het land uitgebracht. Op het paasfeest. Sindsdien is dat oude Pasen hét feest. Het wordt vooral gevierd tijdens een maaltijd. Op tafel staat een gebraden lam. Er is brood waarvan het deeg niet is gegist – de matses, ze symboliseren de overhaaste vlucht – en er zijn bittere kruiden: die herinneren aan de bittere tijd in Egypte. En natuurlijk staat er wijn op het menu. Dat hoort bij zo’n feest.
Aan tafel wordt het hele verhaal over de uittocht uit Egypte nog eens uitvoerig verteld.